“Kaaalis lang ni Ondoy. Parating naman si Pepeng. Kumusta naman si Juan dela Cruz? Mga dabarkads, kaya pa ba?”

-0-

Kung sakuna na lang rin ang pag-uusapan, 999,985,839,843,299.99999999999 to the 10^th power na ang nagdaan sa atin, pero nanatili pa rin tayong alive and kicking. Pero ibang klase ang dumaan ngayon, si Ondoy. Wala siyang sinanto. Mahirap, mayaman, artista, laos, basta lahat! Pero kahit ano pang klase si Ondoy, ito pa rin ang Pilipino.

Umaahon.

Nagwawalis.

Nag-iimis ng mga kalat.

Naglalaba ng mga naputikang damit.

Nagpapatuyo ng mga kamang nabasa ng tubig baha.

Naghuhukay ng mga bagay na nabaon sa lupa. Buhay man o hindi.

Nakikipila sa namimigay ng relief goods.

Nagtsitsismisan.

Nagkukuwentuhan.

Ngumingiti ng parang walang nangyari.

Ibinabangon ang sarili at ang buong pamilya para maibalik ang lahat sa dati.

At pwedeng nag-iisip na kung saan pwedeng lumipat ng tirahan.

-0-

Mga dating gamit sa bahay, ngayon naging basura. pero bukas, tiyak ko, magiging ginto ito sa mga mata ng naghihikahos.

Ayoko ng maputik, ayoko ng masikip, ayoko ng mabaho. Pero ang lugar ko, binaha lampas tao. At hindi kami nakahiga! At hindi lang hanggang dibdib ng duck!

-0-

Ang mga Kakaibang Pilipino sa Gitna ng Sakuna

1. Inaanod na si “Manong” sa baha. Pero kapag natapatan ng camera ng news team, kakaway pa, naka-smile kahit malapit na siyang malunod.

Pwede ba mga dabarkads?!… Pwede!

2.       Ang iba, mga magnanakaw by heart,  magnanakaw rin in spirit. For richer or for poorer, basta may makukuha sila, sige lang. Marami nang patay sa paligid, pero sila, sasalakay habang ang lahat ay abala para iligtas ang isa’t-isa. Ewan ko sa inyo.

Dahil sa kagaguhan niyo, bibigyan ko kayo ng isang malaking “(*&*$&^$I*^#$#$&^T*”

3.       Nariyan si Mr. Resourceful. Ang basura ng karamihan, nagagawa niyang ginto. Itatapon na lang, magagawan pa niya ng paraan at pagkakakitaan pa!

Isa kang Talentadong Pinoy!

4. May iba naman na maswerte na at hindi inabot ng baha pero nagmamalaki pa at talagang  hindi naman nakakatulong. See: Jacque Bermejo.

Hanapin niyo na lang siya sa google.

5.       Ibang klase si Kris Aquino. Alam niyo na iyan! Talagang iba na ang sikat. Word Power lang, ang dami nang natulungan at ang dami niyang na-push para tumulong!

Perfect!

6.        Ang iba naman, wala lang. Swerte dahil hindi inabot nang baha. Apathetic lang. Hanggang sila naman ang abutan ng tubig.

Galaw-galaw baka pumanaw!

7.       Lahat ng tao, nasalanta man o hindi, may pera man o wala, bata man o matanda… TUMUTULONG. May paraan talaga. Kahit ano.

Magaling! Magaling! Magaling!

8.       Ang mga maparaan, kahit hindi pa dumarating ang tulong, wala nang panahon manisi. SIya na mismo ang gagalaw para maisalba ang kanyang pamilya.

Karapat-dapat kayong i-clap-clap!

9.        Ang iba naman, nagngingitngit… kasi WALANG DIALTONE ANG PHONE NILA, WALANG INTERNET AT WALANG MGA SIGNAL ANG CELFONES NILA.

Yun lang. Hindi sila maka-GM.  Buti sana kung dahil tatawag sila sa mga kamag-anak na maaaring naabutan ng bagyo… kaso HINDI.

10.   Ang iba diyan, inuulan na ang lahat sa labas, nakuha pang mag-blog.

Uy, hindi ako iyon ah?

*** In-email lang ito sa akin. Pero nakakatakot kaya gusto ko i-share sa inyo. Para naman mag-ingat tayo lalo. Dahil hindi lahat ng mabait, mabait talaga. Minsan, nakakapanlinlang sila.  ***

Please take a minute to read this. This is very scary and could happen to any of us.. Seems like every nice thing people do for one another can be perverted.

A new twist on kidnapping from a very smart survivor:

About a month ago there was a woman standing by the mall entrance passing out flyers to all the women going in. The woman had written the flyer herself to tell about an experience she had, so that she might warn other women.

The previous day, this woman had finished shopping, went out to her car and discovered that she had a flat.

She got the jack out of the trunk and began to change the flat… A nice man dressed in a business suit and carrying a briefcase walked up to her and said, ‘I noticed you’re changing a flat tire.

“Would you like me to take care of it for you?’

The woman was grateful for his offer and accepted his help. They chatted amiably while the man changed the flat, and then put the flat tire and the jack in the trunk, shut it and dusted his hands off.

The woman thanked him profusely, and as she was about to get in her car, the man told her that he left his car around on the other side of the mall, and asked if she would mind giving him a lift to his car.

She was a little surprised and she asked him why his car was on other side.

He explained that he had seen an old friend in the mall that he hadn’t seen for some time and they had a bite to eat, visited for a while, and he got turned around in the mall and left through the wrong exit, and now he was running late.

The woman hated to tell him ‘no’ because he had just rescued her from having to change her flat tire all by herself, but she! felt un easy. (Trust that gut feeling!)

Then she remembered seeing the man put his briefcase in her trunk before shutting it and before he asked her for a ride to his car.

She told him that she’d be happy to drive him around to his car, But she just remembered one last thing she needed to buy. (Smart woman!!)

She said she would only be a few minutes; he could sit down in her car and wait for her; she would be as quick as possible.

She hurried into the mall, and told a security guard what had happened, the guard came out to her car with her, but the man had left. They opened the trunk, took out his locked briefcase and took it down to the police station.

The police opened it (ostensibly to look for ID so they could return it to the man). What they found was rope, duct tape, and knives. When the police checked her ‘flat’ tire, there was nothing wrong with it; the air had simply been let out. It was obvious what the man’s intention was, and obvious that he had carefully thought it out in advance. The woman was blessed to have escaped harm.

How much worse it would have been if she had children with her and had them wait in the car while the man fixed the tire, or if she had a baby strapped into a car seat? Or if she’d gone against her judgment and given him a lift?

I’d like you to forward this to all the women you know.. It may save a life.

NIGHTMARE

I closed my eyes
And fell in a deep slumber
Never thought I’ll get through
A world where no one will ever go…

But me.

“Where am I?”
I exclaimed.
But no one answered
Only echoes and the wind whispers– then

Deafening silence.

I wandered
Like Don Quixote at the back of beyond
Making my footprints on the earth where I’m at
Trying to look back

Someone was after me– erasing my vestige.

‘Who are you?”
I chimed in.
“Why do you have to know?”
He answered.

He disappeared.

I was stunned.
Just when I thought who he is
I tried to plan my lam
But suddenly…

I’m ensnared by four walls.

I was faineant at first
Until I heared him laughing
He showed up
A hooded figure; no face but sharp eyes.

I’m cold.

Lying vulnerably
I held my hands so tight
I’m still with taciturnity
Praying he’ll never get close to me

Please wake me up.

DISCLAIMER: hindi ito official list. Ako lang gumawa nito.

——————————————————————————————————————————————

Nitong mga huling araw, hirap na hirap akong mag-isip kung ano na nga ba ang susulatin ko para sa susunod kong blog entry. Kahit papaano naman kasi, may naghihintay na rin sa mga naisusulat ko. Ilan sa mga naka-chat, ka-text, ka-telebabad, ka-freshness, ka-berks  at mga ka-hair chika ay nag-suggest ng mga sumusunod:

1.       Ang 4 na honor guards ni Pres. Cory Aquino

2.       Buhay OFW

3.       Ang makulay na pag-ibig

4.       Politika at mga kalokang ads ni Pareng Mar, Jojo, Manny V., etc.

5.       Ang pagpunta raw sa langit

6.       Gumawa ako ng sariling kwento

7.       Ikuwento ko ang kuwento nila

8.       Manawagan ako

9.       Ano daw ba ako? Kapuso o Kapamilya. Ka-toogs po kasi ako.

10.   Ang luxurious dinner ng Pangulong GMA sa US

…at kung ano-ano pa.

…at ako ay nape-pressure.

…at iyan ang una kong pagkakamali.

ANG MAGPA-PRESSURE.

Kasi naman, suggestions lang naman nila yan. Bakit ba ako masyadong napa-praning na makagawa ng susulatin about sa lahat ng iyan? Darating din naman tayo diyan. Hindi nga lang ngayon at hindi rin sabay-sabay. Ang mga suggestions na iyan ay pwedeng basehan para malaman kung anong pwedeng isulat, hindi isulat lahat iyan. Loka-loka kasi ako minsan.

PS: Salamat sa suggestions. Makakasulat din tayo niyan… someday.

…ikalawang pagkakamali:

ANG MAG-APOLOGIZE SA MGA READERS DAHIL SA HINDI PAGPO-POST NG ENTRIES AFTER 10 YEARS

Readers must feel valued dahil para silang customers sa blog mo. Kaya naman naga-apologize ka nang sobra dahil  hindi ka nakapag-post ng entries after 10 years. Iniisip mo, naiinip sila. Tayo kasing mga Pinoy, napaka-apologetic natin by nature. Pero napag-alaman ko na dapat pala, hinihintay mo na lumabas ang idea. Huwag mong madaliin. Huwag kang malorkey kong wala ka pang mai-post. Eh sa wala eh. At dapat, hindi ka naga-apologize. Ang dapat mo lang gawin, sa oras na dumating na ang malupit na ideas, ayusin ito at i-post na!

At pagkatapos, masasabi sa iyo ng mga readers:  IT’S WORTH THE WAIT! MORE POSTS TO COME!

Kabog, di ba?

…ika-2.1 pagkakamali:

KAILANGAN MAY MAI-POST NA, NOW NA!

May correlation ito sa nauna. Pero ito naman kasi, yung pakiramdam natin na “Naku, two weeks na since I updated my blog! Kailangan may mai-post na agad! Isip… isip… isip.” Kaya ang nangyayari, parang “Ah, bahala na nga si Rosalinda at Fernando Jose! Post ko na nga. Ah-umm!” Nagpo-post ka na lang kasi dapat may mai-post. Hindi mo na naiisip yung quality ng thought ng isinulat mo.

…ikatlong pagkakamali:

IS THE SCENE SAFE?

Grabe ang sensitivity ng mga tao ngayon. Mapa-TV, radio, pahayagan, at blog! May masabi ka lang na taliwas sa paniniwala nila, kakasuhan ka na. May mabanggit ka lang na pangalan, lagot ka na. Kapag may in-oppose ka, gagawan ka ng eskandalo.

Pero, nasa pagsasalita lang naman iyan. Maglagay ka ng disclaimers, mga paunang salita, mga references,  o kung ano pa man na magpo-protekta sa iyo bilang may-akda ng gawa mo.

Sabi nga doon sa isang librong nabasa ko, even bloggers must be tough so that they can stomach all the blows here and there.

Huwag kasing masyadong garapal. Tinulungan tayo ni Madam Cory para magkaroon uli ng freedom of expression. Ingat lang para iwas disgrasya. Huwag din masyadong matapang para mapag-ingatan naman ang sarili at para huwag ma-terminate ang blog. Matutong mag-censor. Maging creative na lang.

PS: Ang euphemisms, parang condom. May flavor para cute at hindi mukhang bastos! Pumipigil sa masamang pasabog na umawas at gumawa ng isyu. Pwede ka gumamit noon kung gusto mo. Pero gaya nga ng condom, hindi talaga siya 100% effective.

…ikaapat na pagkakamali:

MAKIUSO, MAKISALI, MAKISAKAY!

Nariyan na sa mga bloggers ang “keeping up with the Jones’s”. Dapat kung anong uso, iyon din ang isusulat mo. Kung ano ang meron ang ibang blogs, dapat meron ka rin. Kung ano ang talk of the town, iyon din ang ilalagay mo. Ang outcome, parang-hindi ka nga nangongopya, nanggagaya ka naman at nakiki-ride. Nasusuya na tuloy ang followers: “Ano ba naman iyan, iyan na naman! Wala na bang pag-uusapan dito kundi iyan na lang? Yung isa, iyon din yung sinulat.” At mawawala na ang interes nila dahil pareho rin pala kayo ng nai-blog.  Nyek!

PS: Wala namang masama sa magsulat ng kung anong uso. Kaya lang, pag masyado nang uso, at iyon pa ang babanatan mo, parang alam na ng reader kung anong nakasulat sa post mo kahit hindi niya pa ito binabasa ng buo. Hindi na sila nae-excite.

…ikalimang pagkakamali:

AYOKO MAG-BLOG NANG MAHABA KASI BAKA WALANG MAGBABASA

Eh ano kung mahaba kung malaman naman? O kaya naman, kung nakakatuwa at nakakatawa?

Ang nakakaloka lang eh kung mahaba tapos wala namang sense. Pero okay lang naman iyon basta alam mo ang intensyon ng sinusulat mo. Kung nagpapatawa ka ba, nanggagago lang o nagpapapansin.

Pero para sa akin kasi, kapag may followers ka na, hindi na nila alintana kung mahaba o maikli ang isinulat mo. Kasi ang mahalaga sa kanila, nariyan ka muli para aliwin sila o kaya naman ay mag-share ng information. Or simply, makipagkuwentuhan sa kanila. Hindi kasi natin alam, thru our blogs, followers feel a certain “connection” from you to them.

Pansinin mo, kung may followers ka, ibig sabihin, may tiwala sila sa iyo. Kaya in return, magtiwala ka rin sa kanila… kaya nga sila tinawag na followers.

PS: Palakpakan mo ang sarili mo! Nakaabot ka sa part na ito!

…ikaanim na pagkakamali:

MAY FOLLOWERS NA AKO, I THEREFORE CONCLUDE NA ANG BLOG KO AY MAGALING! AT ANG BLOG KO LANG ANG MAGALING… PERIOD.

Aaminin ko na noong una, guilty ako rito. Nang mabasa ko na natatawa pala yung mga readers sa sinusulat ko, nang maranasan ko na magkaroon ng 50-100 comments; good or bad, nagkaroon ng hanging habagat sa ulo ng lola. Nagdaan ako sa stage na ito.

Pero natutunan ko na mag-appreciate ng ibang blog/articles/kung ano-anong sinulat. Hindi man ako super follower ng mga blog ng mga readers ko, o ng iba pang blog, dinadaanan ko rin ang blog nila paminsan-minsan. Nakikibasa. Minsan nakiki-comment. Hindi lang naman kasi ako ang magaling di ba? (hehehe!) Nakikihiram din ako ng ideas pero hindi ako nangongopya. Maki-copy-paste man ako ay for reference naman and I give credit doon sa pinanggalingan.

PS: Nagbabasa na ako ng libro ngayon. Dati kasi hindi.

…ikapitong pagkakamali:

GUSTO KO NG HEAD TURNING TITLE!

Sa sobrang gusto mong manggulat at maghatak ng magbabasa, maglalagay ka ng title na mapapahinto sila at magtatagumpay kang mapansin nila ang gawa mo. Kaso lang, mapepeste lang ang reader mo dahil na-WOW MALI mo pala sila.

Kung maghahatak ka ng babasa, isip ka ng title na interesting yet appropriate sa sinulat mo. (nagsalita ang magaling!)

Tulad na lang nung isa kong post. Akala nung isang reader, ka-porno-han ang sinulat ko. Iyon pala, tungkol lang sa makukulit kong kapatid. Na-badtrip lang siya. Tapos, nag-e-mail siya sa akin, ang pangit daw ng blog ko at hindi na raw siya babalik doon.

PS: Eh di wag. Malibog!

…ikawalong pagkakamali:

ANO BA TALAGA ATE?

Ito yung mga entries na walang focus. Guilty ako rito, sobra. Yun bang, may mensahe nga ang entry mo kaya lang, naglalagay ka ng mga post script na kino-contradict ang sinasabi mo o kaya naman ay may kung ano lang na gusto mong ilagay. Yung commenters mo tuloy, dun na lang sa post script nakatutok.

O kaya naman, sa sobrang ganda ng thought na tumatakbo sa isip mo, hindi mo naman ma-generate ang message into writing.

O kaya naman, naglalagay ka na ng summary. Kaya kung minsan, kapag nahahabaan ang reader, sa summary na lang nakatingin tapos magko-comment na akala mo nabasa niya yung buong entry. Pero hindi naman pala.

Ang blog entry kasi, dapat hindi masyadong give away.

…ikasiyam na pagkakamali:

GUSTO KONG MAGING INTELEHENTE/AKADEMIKO/PILOSOPO/

Walang masama kung gusto mong magsulat ng intelehenteng entry. Okay lang iyon. Pero, naalala ko kasi nang may nag-comment sa akin na masyado na raw seryoso ang mundo kaya bakit pa sila magbabasa ng seryoso.

Minsan, kailangan nating maging light sa readers. Hindi kasi natin alam na kung minsan, kapag masyadong “brainy” ang nakasulat, pinagmamalupitan natin sila. Hindi kasi natin ibinibigay sa kanila ang karapatan na maintindihan nila ang gusto nating iparating. Pwede naming nagi-impart ka ng knowledge and yet you don’t sound like a STEREOTYPICAL BIG BRAINED DOM PROFESSOR. Pwede mo namang gawin in a COMMONERS’ MANNER. Karamihan nga sa mga review materials for licensure exams, mas pinapa-simple ang mga enumerated cheverloo para medaling tandaan.

Minsan pa nga ang outcome, parang nagpapakalalim ka, pero hindi naman bagay. Nagmumukha ka tuloy na TVH (trying very hard… toinks!).

PS1: Nabanggit ko na ito dati sa isa sa mga entries dito. Di ko na nga lang maalala kung ano iyon.

PS2: Bagay ba sa akin ang entry na ito?

…ikasampung pagkakamali:

I WANT EVERYTHING TO BE PERFECT!

Malupit talaga kapag nakakagawa ka ng isang perpektong sulatin. Tipong pulidong-pulido ang simula hanggang katapusan, piling-pili ang mga kataga, nasunod mo nang bonggang-bongga ang pattern at principles ng pagsusulat at wala kang inuulit na salita sa dami ng alam mong synonyms.

Pero naalala ko ang quote ni JOEY DE LEON sa WOW MALI,

“Ang tama, nakakatuwa. Ang mali, nakakatawa.”

Ang sabi naman ni Ai-Ai sa commercial,

“Hindi naman kailangan ng maraming maaarteng herbs and spices, konting magic lang ang kailangan.”

Ang sabi ko naman,

“It’s so nice to be so perfect. But who needs perfect when you are loved by everyone even though you’re not like one. You know?!”

Saka naalala ko, sabi doon sa isang article na nabasa ko, kapag masyado raw perpekto ang naisulat mong akda, iyon pa ang nagiging dahilan para ma-reject ito. (Kasi, wala nang tatrabahuin ang copy reader! Nyeks!)

PS: May natutunan ba kayo, kahit papaano, mga bata? Hanggang sa muli! Weeeeeeeeee!!!!!!

wait lang… hehehe:)

salamat.

Hindi ako isa sa member ng fans club o mga taga-sunod ni late President Corazon Aquino. Pero ang kanyang pagpanaw ay dinamdam ng halos lahat ng Pilipino. HIndi rin ako isa sa mga taong nagtiyagang maghintay na masilayan ang convoy ng kanyang mga labi mula Manila Cathedral hanggang Manila Memorial Park. Pero ramdam ko kahit papaano ang bawat damdamin na nakabalot sa pangyayaring ito.

Hindi ako ganoong kalalim na tao kaya hindi rin ako makapagsabi ng mga tila matatatalinghagang anyo ng pananalita na para bang isang batikang manunulat para maiparating ang aking pasasalamat kay President Aquino. Pero ngayon ko nabatid na kung walang Cory, walang democracy.

Salamat po, President Cory.

—————————————————————-

Hindi ko siya nanay, pero ina ko na siya bago pa man ako ipinanganak.

Hindi ko naman ate si Kris, pero sa isang banda, magkapatid kami–at tayong lahat.

Nakikita ko lang ang larawan niya sa mga aklat ang ang kanyang mukha sa telebisyon, at kahit sa personal hindi kami nagkaharap.

Pero kilala ko siya at kilala siya ng lahat.

~

Kahit kailan hindi niya ako nayakap.

Pero alam ko mahal niya ako.

At mahal niya rin kayo.

~

Lahat siguro ng tao ngayon,

Kung hindi na-salvage ay biktima ng pananakot at diktadurya.

Pero dahil sa ating simpleng ina

Lahat ay lumaya at lahat ay lumakas.

~

Saksi ang lahat sa oras ng kanyang kahinaa’t pagdurusa,

Pero hindi nawala sa puso niya ang bawat isa sa ating lahat.

Lalo ko ngayong nasabi na mas proud ako dahil ako’y Pinoy.

Kaya lang, hindi niya na ito maririnig kasi, wala na siya.

~

Hindi kami magkababayan, pero iisang bansa ang aming pinagmulan.

Hindi ko rin alam kung minsan na kaming nagkasalubong o kung nagkita na nga ba kami.

Pero isa lang ang sigurado.

Siya si Corazon. Cory for short.

—————————————————————-

PS: Sa kung paanong paraan na mabasa ito ni Madam Cory, sana po ay ma-appreciate niyo ang aking sinulat na hindi mo mawari kung tula o ano ba. Para po sa inyo ito, President Cory. nagpapasalamat ako nang tunay. Malamang po kasi, kung hindi kayo ginawa ng Diyos, baka lahat din ng Pinoy, walang kalayaan magsalita, maski sa blog lang. Salamat po sa pagmamahal at pagtatanggol sa bawat Pilipino. Pati na rin po sa inyong mahal na asawa na si Ninoy.

“Ako? Maligaya na akong nanonood sa mga taong nananalo sa gameshows. Okay na sa akin iyon. Pero mas malupit kung ako ang pinapanood at ako ang mananalo! I’M SUCH A WINNER!”

-Glaiza

(Malay ko kung may quote nang ganyan basta ako nagsabi niyan!)

-open curtains-

PROLOGUE:

“Alam mo, dalawang beses na kami bumabagsak sa audition. Nung una, dahil na-black out ako. Iyong pangalawa naman, malamya at mahiyain ang kasama namin. Sabi nung judge, kung dalawa lang kami, pasado na kami. Kaso ang kailangan tatlo. Hay…“ sabi ni Kuya.

“Talaga?  Naku kawawa ka naman. Sige, sasamahan ko na kayo para naman pumasa na kayo. Hehe!“ ang pagsagot ko na may halong pagbibiro at pagyayabang.

Hindi ko akalain tototohanin ni Kuya ang sinabi ko. Nagpalamig kami ng ilang linggo, nagpunta sa audition na false alarm kasi wala pala nang dalawang beses. Pero, nang magdaan ang isang Sabado kung saan may pa-audition na talaga, nag-audition na kami. Tangan ang kapal ng mukha, lakas ng loob, saktong pamasahe, at 2 rice mula sa almusal at isang bibbong-bibbong bading na kaibigan, ayun!

Nakuha na kami sa wakas!

SCENE 1:

Ang akala ko, ang pagsali sa mga gameshow o reality challenges ay gawain lamang ng mga hopeless na tao. Iyon bang mga walang magawang matino? Mga gustong mag-artista at magpa-epal sa TV. Pero mali ako. Kita niyo ako? Sinuwerte. Pero ang totoo, medyo hopeless nga rin ako. Hahahaha!

Hindi ko na ikukuwento kung ano’ng mga nangyari sa amin sa laro. Napanood niyo naman siguro. Sa sobrang excitement ko, halos 2 linggo akong hindi makatulog. Nai-announce ko nga nang saksakan ng aga sa Friendster at Facebook at con todo pa ako mag-post ng pictures. Ang laki ng bilbil ko doon pero saan ko naman sila ilalagay?

Pero ang talagang naisip ko ngayon ay ang mga dinaranas ng mga tao na sadyang abot langit ang determination para lang makasali sa mga palaro sa TV at manalo dahil sa paniniwalang ito ang magdadala sa kanila sa tagumpay at mag-aahon sa kanila mula sa lusak ng kahirapan. Tulad na lang ng walang kasingsukat na determination ng kuya ko. At iyon ay mahabang kuwento.

SCENE 2- SCENE 2:

Ang unang game show na nasalihan ko ay noong college pa ako. Ang game show na iyon ay pantanghaling palabas rin mula sa isa sa mga malaking network sa Pilipinas. Kaya ako nakasali doon ay dahil nabunot ang aking entry at napasama ako sa isandaang participants ng laro.

Ala una y media ng hapon pinapapasok ang mga contestant sa set pero dapat ay alas otso y media pa lang ng umaga ay naroon na. Dahil madaming coaching na nangyayari. Lahat naman scripted. Ituturo sa inyo ng coordinator (o kung ano pa mang tawag sa kanya) ang tamang pagpalakpak, tamang pagngiti, tamang pagchi-cheer at tamang pagpasok mula sa backstage. Pinag-make-up niya rin kami para naman daw hindi kami mukhang dugyot sa harap ng camera. Pinagsukat din niya kami ng t-shirts na uniform namin para sa laro. XL pa lang ang size ko noon.

ANG ONE MILLION PESO QUESTION:

ANONG PABORITONG SUOTIN SA PAA NI LOLIT SOLIS?

Hindi ko alam kung ano’ng sagot. Malay ko ba, ano? Ang isip ko noon ay occupied ng test ko kinabukasan sa Physics. College pa kasi ako noon eh. Hindi ko na napindot ang buzzer. Nang mauna sa buzzer at makasagot ang isang ale ay nag-iiiyak na ito dahil ang sagot niya ay tsinelas. Tama siya!

Ang totoo niyan ay hanggang finals lang ako. Hindi na ako nakalusot sa jackpot na 1 million pesos. Mula sa isandaan, bababa ito sa sampu hanggang sa isa na lang ang matira at papalaring manalo sa roleta ng kapalaran.

Ang siste, ipi-feature daw ang buhay ng mananalong contestant at pupunta sa bahay nito ang staff ng programa para naman ma-cover kung gaano siya kahirap bago sumali ng laro.

Kung nagkataon, ayoko.

SCENE THREE:

Ayoko na sumali sa mga pa-audition dahil wala naman akong appeal. Hindi ko na pinatos ang Big Brother o Star Struck noon kahit gusto ko. Ang laki ng bilbil ko ay hadlang kaya hindi na lang. Marunong ako sumayaw, kumanta, umarte… pero feeling ko hindi talaga ako mapipili.

Pero isang araw, may na-receive akong text:  

“Inaanyayahan ka ni Banker na pumunta sa audience entrance. Dalhin ang mga sumusunod… Huwag burahin ang text message na ito. Look for our director for confirmation. Please come before 8AM- Monday. Call 1234567 if you have questions. Punta u, ha? J”

Nagmadali ako nang dumating ang Sabado. Pumunta ako as directed. Ang daming tao. Akala ko ako lang! hahaha!

Inabutan ako ng guard ng isang application form na may mga essay question. Ito ang ilan sa mga natatandaan kong tanong at ang sagot ko:  

1. Kung mananalo ka ng 2M piso, ano ang gagawin mo?

-          Kung ako po ay mananalo, una po ay kukunin ko muna ang premyo ko. Tapos, hahanapin ko po si Vicky Belo dahil magpapa-lipo po ako.

2. Ano sa tingin mo ang parte ng buhay mo kung saan ginawa mo ang lahat para lang magtagumpay?

-          Nag-gym na ako, after 6, Xenical, no rice diet, skyflakes and milk meal, Kankura at Kankunis, oatmeal everyday,  wala pa ring nangyari.

3. Willing ka bang isugal ang pera mo kung lalaki naman ito ng doble?

-          Hindi po ako mukhang pera. Basta may pera, masaya na ako. At hindi po ako mahilig sa sugal.

4. Kaya mo bang ibili ang 1M pesos sa pamamagitan lang ng pagsa-shopping? Anong mga bagay na bibilhin mo?

-          Feeling ko po kakayanin basta huwag niyo akong mamadaliin. Bibili ako ng celfones, computer, bagong refridgerator, bahay at lupa… kulang pa pala ang isang milyon. Pwede dagdag?

5. Bakit ka karapat-dapat manalo ng 2M pesos?

-          Lahat ng tao karapat-dapat. Pero ang masasabi ko lang, hindi ako masamang tao. Gagamitin ko sa kabutihan ang pera kung ako ang magkakamit niyan. Saka magbibigay ako sa dapat bigyan at magtatabi rin para sa sarili ko.

Ipinasa ko na sa guard ang questionnaire pagkatapos ko itong sagutan. Tatawagin na lang daw ang pwedeng pumasok sa loob para sa ikalawang exam. Dalawang oras ang nagdaan at na-check-an na lahat ng papel. Mahigit 200 yata kami.

Hindi ako natawag. Bakit kaya?

Uwi na lang ako.

STORY NUMBER 3:

Evaluator: Bakit kita dapat piliin para maglaro sa game show namin?

Ako: Dahil hindi ako nagpunta rito para i-reject mo.

Evaluator: Ano ang gagawin mo sa sampung milyong piso kung ikaw ang mananalo?

Ako: Kukunin ko muna. Tapos, ba-budget-in namin. Sa totoo lang po, ang hirap po isipin all at once kung ano gagawin natin. Kayo kaya biglang manalo ng ten million pesos kung di kayo mawindang?! Di ba, po?

Evaluator: Satingin mo, pwede ka naming isali sa Guiness Book of World Records?

Ako: Bakit po?Kayo po ba yung naglalagay ng mga featured people doon?

Evaluator: Ano ang kakaiba sa buhay mo na pwede mong ikwento?

Ako: Magandang tanong po iyan sir. Ang maging ako ay kakaiba na. Hindi mo kayang maging ako. Hindi rin nila kayang maging ako. Ako lang ang makakagawa noon.  At ang maging ako ay kakaiba. Hehe!

Evaluator: Okay, thank you. Tatawagan ka na lang namin.

Ako: Okay. Thank you rin.

Isang buwan ang lumipas. Walang tumawag.

ANG MGA GRUPO

Pero ang hindi nalalaman ng tao ay ano na ang mga nangyayari sa mga contestants bago sila makasali. Ako? Wala naman nangyari sa akin. Okay lang ako.

Pero sa totoo lang, sa ilang audition na na-experience ko, masasabi kong may ilang grupo ng tao na akong nakilala.

Contestant number 1-10: THE EMOTIONAL GROUP

“Galing pa akong Cavite (o kung saan mang malayong planeta). Nangutang lang ako sa kumare ko ng pamasahe papunta dito. Iniwan ko ang mga labada ko nang malaman ko na napili akong maglaro. Pinabantayan ko muna ang mga anak ko sa kapitbahay namin. Hindi pa nga ako nag-aalmusal eh. Pero sana manalo ako. Kapag nanalo ako, magpapatayo ako ng bahay, makakauwi na ako sa mga kamag-anak ko sa Basilan, magpapakain ako sa mga kaibigan ko… ”

Pero umuwi silang talunan. Umiyak na lang sila dahil hindi nila alam kung paanong kukumpletuhin ang nabawasang saktong pamasahe. Minsan nga, hindi mo pa tinatanong, umiiyak na. Sa’n pa lulugar ang mga makabagong emo?

Contestant number 11-20: THE CIRCLE OF FRIENDS

“Uy! Pare! Long time no see!”

“Uy, tol, kumusta ka na? Hindi ko akalaing magkikita na naman tayo!”

“Oo nga eh. Parang kahapon lang nandoon tayo sa kabila ngayon andito naman tayo!”

Sila-sila rin pala kasi ang laging nagkikita sa mga pa-contest na ganito. Audition dito, audition doon, natatagpuan nila ang isa’t-isa at nagiging magkakaibigan na sila pagkatapos. Pero talo pa rin sila. Umuwi na lang sila at sumugod naman sa ibang lugar at doon maghahanap ng swerte.

Contestant number 21-30: THE PAPARAZZI

“Gusto ko lang naman makita sa personal si Heart Evangelista, Shaina Magdayao, Gary V, Geoff Eigenmann,  Arnel Ignacio, Pia Guanio, Aiza Marquez, Willie Revillame, John Estrada at kung sino-sino pang artista! At saka idol ko rin pala si Kris at si Korina.”

Mga echuserang mahilig sa artista. Talo rin sila pag-uwi. Pero may picture naman at kaway mula sa paborito nilang artista. At may bago na namang uploaded pictures sa Friendster at Facebook.

Contestant number 31-40: THE SILENT KILLER

“^_^”

Tahimik. Walang imik. Andun lang sa isang tabi. Kinukuwentuhan ng iba pero tango lang ng tango. Hindi nagsasalita. Naniniwala sila na kapag tahimik sila, mas malinaw ang isip nila para masagot ang mga tanong sa gameshow. Ayaw nila ng hyper masyado dahil baka sila matalo.

Pero in fairness, kadalasan, ang karamihan ng mga winners ay nanggagaling sa grupong ito.

Pero, minsan dahil wala silang energy tingnan, tinatanggal na rin sila.

Contestant number 41-50: THE CENTER OF DISTRACTION

“Talo na iyan. Kita mo o! Paano iyan mapipili? Walang dating. Uwi na lang kayo.”

Sila ang mga detractors. Kadalasan nilang banggain ang mga grupong nabanggit sa Contestant no: 31-40. Pero puro lang sila yabang. Mga boblaks naman talaga sila. Iniisip nila sa pande-destruct/distract nila ay mababawasan ang mga kalaban nila.

Mas madalas sa kanila galing ang mga certified “yaya“… such a loser!

Contestant number 51-60: ANG MGA TAONG LABAS

Hindi naman talaga sila sasali. Ang totoo, gusto lang nila makakain. Minsan kasi, may mga pakain ang sponsors ng mga gameshow audition. Ang mga 51-60 iyong mga makikita mong nanlilimahid pero anlakas ng loob sumali sa audition. Makikikain lang naman pala. Gusto rin nila ng freebies para may souvenir.

Contestant number 61-65: KATUWAAN LANG

Nago-audtion just for fun! Konti nila no?

Constestant number 66-70: MGA PINILIT… DAW?

“Bakit ka nandito?”

“Pinilit lang ako eh. Sinamahan ko lang sila.”

Mukha niyo! Mga ulol! Akala niyo hindi ko alam? Tagal niyo na nago-audition di nga lang kayo natatanggap. &^&^$%^$^% pala kayo eh!

Contestant number 71-80: LES DESPERADOS

“Si Kyeme nga ang pangit, sumikat. Ako pa kaya?”

“Si Cherlala nga, hindi nakapag-aral, napili. Ako rin! Sure iyon.”

“Wala naman akong kalaban dito kundi ang sarili ko.” [Talaga? Paano mo pa matatawag na competition ito? Uwi ka na nga!]

“Ang buhay ko po ay parang si Cheorvamus. Mula sa kahirapan papunta sa tagumpay. At dahil ako ay mula sa hirap… please lang! Piliin niyo ako.”

“Ah… pwede isa pa po? Isa na lang. Bakit si Ganyan, binigyan niyo ng chance. Dapat ako rin.”

“Miyembro po ako ng teatro kaya magaling ako sa kahit ano.”

Oo na…

Neeeeeeeexxxxxxxxxttttttttt!

Contestant number 81-90: THE GREAT PRETENDERS

“Pare ang galing mo naman!” -pero ang totoo pero pinagtataawanan naman talaga niya iyon dahil nadapa si Pare habang nagsasayaw at nage-exhibition.

“ah.. iyon ba? Alam ko iyon!”-pero ang totoo, hindi naman niya alam.

“Dapat ganito.. dapat ganyan…”- tip daw pero ang totoo nagmamarunong lang sila.

“Ah… alam mo kase…”-sabay hawak sa beywang ni Manong Manyak na Contestant Din kay Miss Aspiring Teen Idol para maka-chansing lang!

“Ayos tol!”-may masabi lang.

Contestant number 91-100: ASK THE EXPERTS

“Sige pare, diretso ka lang diyan. Tapos, kanan ka doon. Punta ka na lang sa guard. Hingi ka ng number. Tapos sagutan mo iyong form. Tapos balik ka sa guard. Ipasa mo iyong form at hintayin mo na matawag ka. Mag-ayos ka kasi ibi-VTR yata tayo. Isa-isa tayo tapos tatanungin. Iyong iba nga umiiyak. Pwede ka rin kumanta at sumayaw kung marunong ka. Magkukuwento ka ng buhay mo. Dapat mukha kang masaya at lively! Kung magaling kang umarte mas maganda. Tapos, sabihin mo, mahirap lang kayo. Ang puti mo naman masyado! Baka hindi paniwalaang mahirap ka lang. Paaraw ka onti diyan sa baba para magkakulay ka. Tapos, sabihin mo, guwapo/maganda iyong magi-interview sa iyo saka avid viewer ka nung gameshow! Para plus points! Tapos sabihin mo, willing to travel ka. Sige, pare! Good luck sa iyo! Kapag sinabi sa iyong tatawagan ka na lang, 50-50 iyon. Basta! Audition lang! Kahit magmukhang gago ka, okay lang iyan, hindi naman nila ibo-broadcast iyan. Mawawalan ka nga lang ng pride pero at least di ka magnanakaw! Sige tol! Saka nga pala, gawa ka ng bagay na matatandaan nila sa iyo. Gusto nila iyon. ”

Sila ang mga experts at professionals pagdating sa audition! Sila ang bumubuo ng halos kalahati ng populasyon ng mga game show avid audition-ers na makikita mo sa contest crowd!

Manalo, matalo… cute pa rin sila!

Manalo, matalo, go pa rin!

Never say die. Tomorrow is another day.

Think positive, huwag kang aayaw.

Ang umaayaw ay di nagwawagi. Ang nagwawagi ay hindi umaayaw.

Daig ng maagap ang masipag. Pero kaya nilang daigin ang lahat basta may audition.

At higit sa lahat: Di bale na’ng magdildil ng asin basta may sariling bahay! Hahaha!

OUTRO:

Hindi ko alam kung saan ako diyan. Pero more of 31-40. Ayus ba iyon?

Me ganon? Hahahaha!

Bow! Mwah! Mwah! Mwah!

-close curtains-

IS THE CUSTOMER ALWAYS RIGHT? Madalas nang tanong ito at alam na natin ang sagot. Pero hindi ko alam kung paano niyo titingnan ang senaryong ito na nakita ko nang minsang mapadpad ako sa isang sikat na fastfood chain sa isa sa mga lugar sa Maynila.

Gutom na ako noon dahil galing ako sa isang araw na adventure sa paghahanap ng trabaho. Nagpasa ako ng resume ko sa lahat ng mapapasahang kumpanya at ospital. Naisip ko na managhalian muna at pumasok na ako sa fastfood chain na iyon.

O-order na sana ako nang may sumigaw:

“(*^*&%^%ina mo! Ang bastos mo! Hahambalusin kita eh.”

Nagulat ako dahil akala ko ako na ang minumura ng isang babae na mukhang mamamalengke sa itsura niya. Mukhang malapit na siyang maging card holder ng SENIOR CITIZEN’S ID. May kasama siyang isang bata na mukhang anak niya yata. Hindi tumitigil ang babae sa pagmumura. Salita siya nang salita! At walang tigil ang pagpapaulan niya ng mga mura niya sa isang service crew. At ang lalaking service crew naman na mukhang mga nasa 20s niya ay parang tuod dahil natatakot siya sa eskandalong ginagawa ng matandang customer. Galit na galit ito sa kanya.

As usual, lahat ng tao sa loob ng lugar na iyon ay nag-usisa muna. Pero ang tiyak doon, nawalan na sila ng gana kumain dahil sa nangyayari. Pinili ng iba na umalis na lang kahit hindi pa tapos kumain. Ang iba naman kumakain pa rin at walang pakialam. Halos 10 minutes nang nagmumura ang babae at non-stop! Lalaban ba kayo?

“*^*&%*&%* ina mo! Kagagaling ko lang ng ospital! May pampagamot ka ba sa akin ha! *^*&%&^ ina ka! High blood ako. Kulang pa buhay mo pampa-ospital ko. &*^*& ka! Hindi ka man lang mag-sorry. Bastos ka! *)(Y&&*&^%^$$# ina mo!”

Talakera talaga ang manang. Hindi siya napapagod at naroon naman ang batang babaeng kasama niya at hinahagod ang likod niya. Umaawat na ang mga katabi niya sa kaniya pero hindi siya nagpapigil.

ANG NANGYARI:

Mapapansin kasi natin na ang mga service crew sa mga fastfood chain ay nagmu-multi-tasking. Cashier na naglilinis, nagte-take ng order, sumasagot sa tanong ng customer, etcetera— para matapos nang mabilis ang trabaho. Ang service crew na nasa kwento ay napakabilis maglinis at nagse-serbidor at sa sobrang bilis niya, hindi niya napansin na ang matandang babae pala ay umiinom ng softdrinks. Natabig niya ito at pumasok daw sa ilong ng ale ang iniinom nito. Hindi naman nakapag-sorry si panget dahil natatakot na siya sa naghuramentado sa galit na thunderella.

Lumapit ang fresh from the freezer sa kapal ng make-up na manager at sinusubukang aluin si Madam Thunderella ng mga gift certificates at libreng meal stubs. Hindi pa rin niya ma-please ito dahil we cannot please everybody… ano ba yun? In short, hindi niya naalo si Madam. Galit na galit pa rin ito. Sinabihan na lang ng manager na magkulong muna sa crews’ room ang ating suspect na itago na lang natin sa pangalang MR CLUMSY.

Nang kumalma ng 25% si Madam ay may lumabas na isang crew (na itago na lang natin sa pangalang MR WOW MALI) na nagtatawag ng “CUSTOMER NUMBER 50 PLEASE?” dahil ilalagay na sana niya sa mesa ni customer number 50 ang food order niya nang biglang may naganap na mala-Cherrie Hill- Sharon Cuneta scene na umagaw sa atensyon ng lahat at nagpaalis sa lahat ng customer sa store.

“Walanghiya ka!” at isinaboy ni Madam ang isang baso ng softdrink sa mukha ni MR WOW MALI. Sinampal pa niya ito. Akala ko nga dudugtungan pa niya ng “You’re nothing but a second rate, trying hard, copy cat!”

“Ma’am, hindi po ako iyon.” Halos maiiyak na sagot ng kawawang crew.

“Ikaw iyon! Mga walanghiya!”

At nag-walk out na ang Madam Thunderella. Inakbayan naman ng kapwa crew si MR WOW MALI at inihatid ito sa CR.

As usual, ang mga alagad ng kabutihan ay nahuli na naman. Saka lang lumapit ang guardini ng store nang makaalpas na ang eskandalosang customer. So, walang nagawa ang gwardiya. Siya pa naman sana dapat ang kumokontrol sa mga sitwasyong ganito.

At ang katapat na table ni MR WOW MALI na sinabuyan ng softdrink ay nabasa rin. Mga naka-nurse’s uniform pa naman. Nadamay pa tuloy sila indirectly. Nadumihan ang kanilang kay puting uniporme.

ANO SA PALAGAY MO? TAMA BA ANG NANGYARI?

CHISMOSA BA AKO? Hahahaha!

ENDING:

Wala akong pakialam. Kumain pa rin ako. Walang sinasanto ang gutom ko noong mga panahon na iyon. Care ko ba doon? Keber ang lola dahil ang tiyan ko naman ang maghuhuramentado kung hindi ako kakain!

Iba na talaga ang mundo ngayon—ang Pilipinas at ang mga Pilipino, so to speak.

Bagsak na ekonomiya? Given na iyon.

Kurapsyon? Oo na.

Tiwaling politiko? Dati pa iyon!

Nakasandal tayo sa mga Puti? Alam na natin iyan.

Krimen here and there? Araw-arawin mo pa!

Mga rally at protest? Maya’t-maya iyan.

Malaking utang? Kahit mamatay ka, nandiyan pa rin iyan.

Balimbingan phenomenon? Yeah right!

At marami pang iba.

Pero hindi niyo ba napapansin ang isang napakagandang bagay na nangyayari sa bansa natin? Meron! [weh?]Akala mo lang wala. Pero meron, meron, meron! Tama na muna ang tirahan at laitan. Ang tinutukoy ko ay ang CREATIVE PATRIOTISM ng ating bansa.

Tulad ng AKO MISMO. Hindi ba’t may dog tag pa sila na ang cute? Aminin mo, gusto mo rin noon. Ako, gusto ko noon, eh. Ang advocacy nila ay hikayatin ang mga Pilipino, lalo na ang mga kabataan na umisip at gumawa ng mga bagay na kahit maliliit lang ay pihadong makakatulong sa bansa. Para bang sa pagsusuot noon sa leeg mo katerno ng iyong magandang damit, naipahihiwatig mo na sa araw na ito, ako mismo ay may gagawin para makatulong sa pagbabago ng ating bansa kahit nasa loob lang ako ng Mapayapa Village. At nasa uso ka pa dahil hindi lahat ng tao mayroon noon!

Hindi naman ako bayani para sumugod pa sa mga rally dahil ang totoo, wala naman silang ginawa kundi ang mag-ingay at magkalat. Kawawa naman yung mga street sweepers pagkatapos. Tapos, dahil sa kanila, sumisikip ang trapiko. Alam ko, ipinaglalaban nila ang paniniwala nila [o ang paniniwala ng buong bansa]. Pero sana lang, magwawalis sila pagkatapos nila magsisigaw at magsususuog ng mga giant marionettes nila, burahin ang mga vandals nila sa mga center island ng mga daanan kasi ang pangit, baklasin ang mga posters nilang 10 years nang nakadikit sa mga dingding ng mga baranggay at pinturahan nila uli para magandang tingnan. At saka sana rin, lahat ng mga sumasali sa rally ay iyong talagang mga totoong nakikipaglaban para sa bayan, hindi iyon mga epal lang.

Ano mismo ang gagawin ko?

AKO MISMO AY HINDI AGAD MAG-AASAWA at MAG-AANAK NG SINGDAMI NG ISANG LIGA NG BASKETBALL NANG HINDI MATIBAY ANG ESTADO KO SA BUHAY. AYOKO MAPABILANG SA MGA PAMILYANG PASANIN PA NG GOBYERNO.

AKO MISMO AY MAGHAHANAP NA NG TRABAHO ULI PARA MADAGDAG NAMAN SA PONDO NG BANSA ANG TAX NA IBABAYAD KO.

AKO MISMO AY MAGPAPA-REHISTRO NA BILANG BOTANTE DAHIL HINDI PA AKO REGISTERED VOTER. NAISIP KO NA EVERY VOTE COUNTS PALA TALAGA KAYA BOBOTO RIN AKO SA HALALAN 2010.

[Sorry, ayoko damihan. Kasi ang gusto ko, ang maIsusulat ko, iyong mga kaya kong gawin.]

Mga DAMIT AT IBA PANG FASHION ACCESSORIES. Gaya na lang mga t-shirts and apparel ni Francis M. [3 Stars and a Sun- making the Filipino proud since 1990] Hindi ko na nga lang maintindihan kung bakit kailangan pa mamatay ni Kiko para lang maging expressive tayo sa ating nationalism kahit sa damit na lang! [Napansin ko lang iyon ah? Hindi ko naman ito sinasabi para sa lahat.] Pero siguro, pwedeng daan na rin iyon para talagang maimulat niya ang mga mata ng mga Pilipino na pwede kang maging patriotic kahit hindi ka na maglaslas ng dugo, magpunit ng sedula at patayin sa Luneta. Sa damit pa lang, kita na! Hindi nga lang din kasi keri ang mag-baro’t saya sa daan. Masyadong mainit dito sa ‘Pinas at lahat ng tao ay iriri-ridicule ka at iisipin pa na taga-WOW Mali ka! Hindi kasi tayo tulad ng Japan na kahit naka-kimono pa despite of all the Harajuku look, in na in pa rin!

Ang tattoo ni Batista sa balikat [Philippine flag po iyon], ang nakasulat sa arm ni D-Coy [Mandirigma ang naka-sulat], ang suot na mga gowns ni Kris Aquino sa Pinoy Bingo Night [mga itsurang Filipiniana], ang mga brooch na Philippine flag ang design mga statement shirts na nagkalat na kahit sa ukay-ukay, etcetera, etcetera.

Mga KANTA at MUSIKA. Ang biggest example na maibibigay ko ay ang NOYPI ng Bamboo. Naaalala ko, nang mga panahon na iyon, bago ilabas ang single na iyan ay halos parang mamamatay na ang music industry ng Pilipinas.Maliban sa talamak na piracy noon, mas pinili na kasi ng mga tao noon na makinig na lang sa Backstreet Boys, kay Eminem, sa Limp Bizkit, sa Linkin Park, sa Westlife, sa NSYNC at sa kungkani-kanino pang mga banyagang musikero. Ang halos nagpapabuhay na lang sa OPM ay sina Nina, Nyoy Volante, Paulo Santos at Jimmy Bondoc dahil noon ay trip ng tao ang Acoustic. Naaalala mo ba iyon? Pero nang ilabas ang single ng Bamboo, pinataob nito ang lahat ng mga kalabang kanta sa hit charts! Isipin mo, dati kasi, parang allergic na allergic ang karamihan ng mga tao sa makabayang mga kanta. May maririnig ka bang kumakanta ng Lupang Hinirang habang nagluluto? O kaya naman nagha-hum ng ANG BAYAN KO habang nagpapatulog ng bata? Oh, c’mon! Kaya nang mailbas ang NOYPI, it’s like NATIONALISM with a TWIST of rock! At nagsisunudan na ang lahat ng rapper at lahat ng mga songer at kantatero! May mga concerts pa nga na ginaganap para lang may kakaibang noise barrage na buong isinisigaw at the top of our lungs na TAYO AY PINOY!

[Given na rin naman ang musika ni Francis M. Hindi iyon mawawala kahit ano’ng gawin mo.]

Mga iba pang advocacies. Tulad na lang ng AKO ANG SIMULA, BOTO MO I-PATROL MO, MTV EXIT, ang O-BIDA, at iba pa. Di ba’t nakakatuwa na parang gusto mo na rin hanapin kung saan nabibili o kung saan pwede kumuha nung badge na laging naaka-pin sa mga reporter ng Channel 2 kapag may news report sila? Bilog at kumikinang-kinang sa harap ng kamera habang buong lakas silang naghahatid ng balita. Ang stickers na nagsasabi na I’m against human trafficking, ang pulang ribbon na sumisimbolo ng AIDS Awareness, ang yellow confetti na gumugunita sa People Power, ang pink na tali na sumisimbolo naman sa Cervical Cancer Awareness, mga fun run para maisulong ang anti-drug campaign at ang kapangyarihan ng mga kababaihan, mga tarps at posters na nagsasabing mahal ko ang Pilipinas, mga produktong may tag na BUY PINOY … at kung ano-ano pang mga anik-anik para lang may pauso pero at the same time ay ini-inform ang masa na sa tuwing makikita nila ang mga accessories na iyan o kung ano pa iyan ay hinihikayat nila ang mga ito na umanib, tumulong at tumangkilik sa mga dapat samahan,  tulungan at tangkilikin.

Si JUANA CHANGE and the GANG. Siya na yata ang isa sa mga biggest celebrities ngayon dito sa ating bansa. Isinusulong niya ang katotohanan na nagaganap sa bansa, maganda man o hindi—sa paraang theatrical na nakakatawa at nakakatuwang panoorin. Kahit pa chubby siya, wala siyang kakyeme-kyeme maipahatid lang ang gusto niyang iparating. Cool ka pag idol mo siya. Anong panama ng mga sexy-ng artista sa kanya? Hindi nadadaan pasexy-han ang paggiging patriotic. 

ANG MGA WEBSITES AT BLOGS at PALABAS. Napakarami nang mga online chuva ngayon na nagpapahiwatig rin ng care sa mga kapwa Pilipino. Mga grupong gumawa ng mga interactive forums at online communities para mahimok ang mga techie chakabelles na maging aware pa rin sa lahat ng mga bagay na nagaganap sa bansa. Sa youtube, sa Friendster, sa facebook, sa twitter at sa kung saan-saan pang social networking sites, nagkalat na ang mga ito. Ini-encourage ang mga internet users na palawigin pa ang paggiging makabayan at ikalat ang mga mahihiwagang salita sa iba pang mga fellow-techie dudes! Sama mo na ang show ni Johnny Bautista [SIYA YUNG BLOGGER NA F-IN-EATURE KO SA BLOGGERS' FACE OFF] na Showtime with Johnny Bautista. Puro ka-Pinoy-an ang tina-tackle ng show niya. 

[Madami pang hindi ko nabanggit. Kaunti lang naman iyan bilang halimbawa. Dagdagan mo na lang.]

Ano na naman ang emote ko today?

HINDI JOLOGS MAGING PILIPINO. IT’S A FASHION STATEMENT.

HINDI MASAMA MAGING PAKIALAMERA KUNG ANG PINAKIKIALAMAN MO AY ANG MGA NANGYAYARI SA BAYAN MO AT HINDI ANG BUHAY NG KAPITBAHAY MO.

HINDI RIN KAILANGAN MAMATAY NANG BONGGANG-BONGGA PARA MAGING BAYANI. SIMPLENG PAGGAWA NG MGA BAGAY NA KAYA MONG GAWIN PARA MAKATULONG SA IBA, SWAK NA SWAK NA!

MARAMING PARAAN PARA MAIPAKITA MO ANG PAGGIGING MAKABAYAN MO. MAG-BLOOD COMPACT KA NA LANG MAG-ISA MO.

AS LUMALAWIG ANG CREATVITY NG MGA PILIPINO SA PAGPAPAKITA NG PAGMAMAHAL SA BANSA. PA-ARTE NA NANG PA-ARTE, PABONGGAHAN PA SA BANAT. SA’N KA PA?

AKO SI GLAIZA ELEVADO. PILIPINO PO AKO.

Noong unang panahon, hindi ko alam ang kahulugan ng salitang PLEASING PERSONALITY. Akala ko, ang ibig sabihin, magandang pag-uugali o magandang pagkatao. Pero sa kinalaunan, nalaman ko na rin na magandang kaanyuan pala ang ibig sabihin nito. So shonga-ers!

Minsan, hawak mo na ang lahat ng qualifications na hinahanap ng trabaho sa iyo. Pero dahil sa isang requirement na PLEASING PERSONALITY na iyan, minsan, umaatras ka na. Hindi ka kampante kung papasa ka sa metric na ito. Medyo nakagat ka ni Insect Youra at kumakalat na sa dugo mo ang insecurity virus.

Pero naisip ko, buti sana kung maga-artista ako, magmo-model sa FHM o Maxim kasama si Mocha, magji-GRO, gagawa ng commercial ng Belo Essentials, receptionist, beauty queen, o kung ano-ano pang trabaho na nangangailangan ng kagandahan at kaseksihan bilang puhunan; matatanggap ko pa ang ganitong requirement.

Nang minsang mag-apply ako sa isang agency na kliyente ang isang call center company (hindi dito sa Pilipinas) na may ganito ring requirement, hindi ko pinansin ang PLEASING PERSONALITY EFFECT NILA DAHIL LAHAT NG IBA PANG QUALIFICATIONS AY PASOK AKO! Hindi naman iyon chat and cam to cam account! Ewan ko ba doon! Hindi rin naman beauty product account ang ino-offer nila! Makikipag-usap ka lang sa American customers (credit cards — voice account lang ito), kailangan pang maganda at seksi ka? Hindi naman ako gagawa ng sex video! Iniisip niyo siguro na hindi kasi ako sexy kaya ako naiinis! Plangak! Pasok sa banga! Tama ang iniiisip mo! Malaking check! Corrected by! Padaanin mo pa sa thermal scanner! Kurak na kurak! Mainit pa sa bagong ahong piniritong hotdog!

Pero dahil lang ba hindi ako sexy, mabababalewala na ang work experience ko? Ang educational attainment ko? Ang quality ng trabaho ko? Ang achievements ko? Ang prestihiyosong kumpanyang pinanggalingan ko? Ang mabilis kong typing skills? Oh, come on! Putang ina! Hindi pa nga nila ako nakakausap! Hindi pa nga nila naririnig ang American twang ko sa telepono! Paksyet pala sila eh! Kawalan nila na hindi nila ako tinanggap, tandaan niyo iyan! Syet!

May naikuwento rin sa akin minsan ang kaibigan ko. Maga-apply daw sa isang ospital bilang nurse ang kaibigan ng kaibigan ko. Pumasok na raw sila sa interview room at ito ang naging usapan.

APPLICANT NO: 1 [maganda raw]

Interviewer: What are your hobbies?

Applicant: sports, internet surfing and reading.

APPLICANT NO: 2 [maganda rin daw]

Interviewer: What are your interests?

Applicant: anything related to Nursing

APPLICANT NO: 3 [hindi raw ganoon kaganda ]

Interviewer: What can you contribute as a nurse in our hospital and how can you help the country as a nurse?

Applicant: [nosebleed]

Bihirang-bihira rin ako makakita ng commercial sa TV na pino-promote ang kagandahan ng kalooban. Ang mga commercial na nagpo-promote ng inner beauty, bilang na bilang lang sa mga ngipin ko. Nakakita ka na ba ng commercial na nagsabing: “I don’t have the most beautiful, long black hair. I never had the most tantalizing eyes. I don’t even have the body to die for. I can’t even have the kind of smile that you’ll fall in love with. I don’t have the skin you long to touch. I don’t have the curves that define perfection. But I have a good heart. A heart that is pure. A heart that is ready to open up for everyone who needs love.” At makikita mo pa na isang pilay na walang paa ang nagsasabi niyan at may kaunting bungi at hindi kaputian. Wala kang makikitang ganyan. O baka meron din, hindi ko lang napapanood. Paki-message na lang ako kung meron.

Magmo-model ka lang ng shampoo at ipapakita ang buhok mo, dapat naka-2 piece swimsuit ka? Ano iyon? Buhok mo lang naman ang kailangan. Hindi naman shina-shampoo-han ang katawan! May isa naman commercial na ginawa namang katatawanan ang hindi masyadong guwapo na model nila. Mayroon naman kakain lang ng biskwit, dapat nakahubad! Naknampuch! May nakikita ka ba sa daan na kumakain ng biskwit sa ganoong paraan? [Sabagay, yung manginginom sa amin, pag nalalasing, wala na ring saplot.] Magmo-model ka lang ng ballpen, dapat naka-nyties ka lang? Hala! Hindi ka kaya lamigin habang nagsusulat? Magtu-toothbrush ka lang sa harap ng camera, dapat malaki boobs mo? Superhero ang role mo pero bakit halos mahuhulog na dapat ang bra mo? Paano ka na makikipaglaban sa goons kung halos wala ka ng damit? Isa kang mahirap na magsasaka sa isang dramatic role pero mukha ka ng multo sa sobrang kaputian? Kakain ka lang ng candy, akala mo, gina-gang rape ka na sa sobrang sarap! Ahhh! Ohhh! Ang sarap ng candy mo! At ang tigas! Pota! Baka naman kapag nag-commercial ng intermediate pad, utong lang at guhit ang may cover sa model! Mayroon pang kapag ginamit mo ang isang feminine wash, makakapag-asawa ka at magugustuhan ka ng mamanugangin mo. Aba’y iinumin ko na iyan! May isang talent search sa pagkanta, napili ang maganda na not so naman ang boses at ang not so ganda pero super ang boses, rejected! Hanubayun? Sabi naman sa isang libro na nabasa ko, may isang reality show na magpapakita ng mukha ng totoong buhay pero puro magaganda at guwapo naman ang kasali! Paano iyon magiging totoong buhay? Ano iyon?

Minsan din, hindi ko alam kung bakit napakaraming pakialamera sa mundo na akala mo saksakan sila ng ganda at perpekto kung makapampuna sa kapangitan ng iba eh ang babaho naman ng hininga nila? Isang halimbawa na lang; noon, naalala ko na may nagkomento na mukhang katulong daw ni Troy Montero si Nikki Valdez noong naging sila! Cute naman si Nikki ah! Bakit, dapat ba may pinapakibagayan lang noon ang mga mukhang Troy Montero? Kahit pala mga cute, bawal na magka-boyfriend ng guwapo t hunk? Kagaguhan! Bakit kailangang nakikialam ang mga tao? [Pero buti naman ngayon masaya na buhay si Nikki. At si Troy ay may sarili ng buhay. At ako naman ay affected.]

Naalala ko noon, may isang kaibigan na naging crush ko rin noong high school ang nagsabi sa akin: “Alam mo, kuwela ka. Mabait. Sikat sa school. Kaibigan ng mga teachers. Matalino. Crush na nga kita eh. Liligawan sana kita pero magpapayat ka pa.” Noong una, natutuwa pa ako. Pero, noong mapag-isip-isip ko ang sinabi niya, nasabi ko man lang sana sa kanya “Kung nasusulat sa batas na dapat payat ako, at kung mataba ako ay makukulong ako at no bail, tatanggapin ko ang premise mo! Pakyu!”

Mayroon pang mga equation na ginagamit ang mga tao sa pag-ibig na nabasa ko sa text:

maganda + guwapo = pag-ibig

maganda + panget = malaki ang etits ng lalaki

panget + guwapo = magaling sa kama ang babae

mayaman na maganda + mayaman na guwapo = perfection!

mayaman na panget + mahirap na guwapo = namemera si lalaki

mahirap na maganda + mayaman na panget = gold digger si babae

panget na mahirap + panget na mayaman = magpapa-Belo silang dalawa

panget na mahirap + panget na mahirap = sumpa

Ano’ng judgment iyan?! At sino’ng nagpauso niyan? Hindi ako. Pramis!

Alam ko… may mga so-called kakaibang istorya na rin ng pag-ibig na isinasabuhay pa o pini-feature sa TV at naiinggit ako sa kanila. Sana ako naman. Bihira ka lang din makakakita noon. Kung sila may swerte sa ganoon, pahingi naman ako!

Pumunta ako minsan sa isang malaking grocery store sa may Quezon City. Pinapasok ng guardiya ang babaeng maganda na may malaking bag na parang pang-camping [maiksi ang short niya at mukha siyang magsi-swimming sa attire niya]pero hindi na tiningnan at binuliklik ang bag ni Ms. Universe. Nang ako na ang papasok, sinigawan ako dahil hindi ko pinatingnan ang bag ko. Lumapit ako sa kanya at malumanay kong sinabi:

“Ipatitingin ko ang bag ko kung hahabulin mo ang magandang babaeng iyon sa 3^rd floor at hahalungkatin ang bag niya. Hindi na rin ako magko-complain sa supervisor dito dahil hindi mo ginagawa nang maayos ang trabaho mo at sinigawan mo ako. Hindi rin ako magagalit sa ginawa mo kung gagawin mo ang gusto ko. Customer din ako, Sir.” At namula ang mukha ng guardiya sa hiya. Hindi ako masungit na tao at lalong ayoko ng namamahiya dahil alam ko ang pakiramdam ng napapahiya pero kailangan niyang magtanda. Buti nga at hindi ako palengkera at nagsisisigaw.

Hindi naman ako nagmamalinis. Hindi ako anghel. Hindi ako santa. Hindi rin ako mabait sa lahat ng oras. Pintasera din ako. May boobs nga ako sa likod pero kapag napapansin kong tumataba si Ara Mina akala mo ang 24 inches lang ang beywang ko kapag napupuna ko iyon! Commoner lang rin ako. Nagkakamali rin at sorry naman.

Ano ang gusto kong palabasin? May biases kasi sa mga maganda at hindi masyadong maganda, sa mga not-so at sa mga so very very. Hindi naman nabanggit na si Eba ay saksakan ng ganda at si Adan ay ubod ng guwapo kaya bakit nagagawan ng tao ng hierarchy ang itsura ng bawat isa?

Malamang sinasabi ng iba, inggit lang ako. Slight lang naman.

Bakit ako nagrereklamo? Gusto ko, bakit ba? Magalit na ang magagalit. Wala akong pake… Mag-blog din kayo. Baka may humirit na naman diyan na “I’m not buying it… shala.. shala.. shala..” Wala akong binebenta.