ACKNOWLEDGMENTS:

medyo matagal rin akong nawala sa sirkulasyon. pero nagulat ako ng makita ko ang account ko.

new messages: 66
profile views: 400…something times
blog comments: 300…chervah!
common comment: ka-style ko raw si BOB ONG (di ako nanggagaya… pero di na ko magpapaliwanag)

comment ko: SHEEEEEEEEEEEEEEEEETTTTTTTTTTT!!! feeling ko sikat na ‘ko! ka-feeling-an na talaga ako ngayon! 

salamat talaga. sa tulong ng ispirito ni Doraemon, akalain niyong ang dami niyo na!!! salamat din kay Batman, dahil yung iba, siya na ang bahala.

napakaligaya ko. hindi nga lang talaga ako iyakin pero sa ngayon, naiiyak talaga ako sa saya.

MARAMING, MARAMING SALAMAT TALAGA!

ISTRORYA:

ewan ko. alam niyo ba sa ngayon, sa isang call center ako nagtatrabaho?

wala naman. hindi na kasi ako masaya sa ginagawa ko. hinahanap ko na ang ospital. yun ang totoo kong mundo.

kapapasa ko lang kasi ng board exam. nung una, nagrereklamo ako na BUM ako pero nng magka-trabaho naman ako, hindi naman ako natutuwa. ano ba talaga, ate? ang gulo-gulo ko talaga. ganito na yata ako pinanganak. kahit ako, di ko maintindihan ang sarili ko.

nakakaramdam ako ng tinatawag na: "GUSTO-KO-NA-PONG-MAG-RESIGN-PERO-AYOKO PO-MAGBAYAD-NG-BOND SYNDROME"

nagsisi ata ako sa desisyon ko.

>>>>nang mapasailalim kasi ako sa sumpa ng pagiging BUM nung mga panahong naghihintay ako ng resulta ng board exam (June 10-11, 2007 ako nag-exam… almost end of August na lumabas ang result), nainip ako. yun, rumampa ako sa Makati at naghanap ng trabaho. pero sa Commonwealth din pala ang bagsak ko. at ito na nga ako, nagte-take na ng calls. nahihirapan. gabi-gabing dinudugo ang utak. trying hard maging Amerikano pero isa talaga akong Dugong Berdeng Pilipino. Hay..

medyo mahirap lang talaga. sana kayanin.

ENDING:

kukwento ko rin yung mga palpak kong calls. natatawa nga ako pag naaalala ko. at yung iba nakakaiyak, nakakainis, ang tanga… basta..

pag may oras na lang…

takas lang ako sa work eh.

diyan na TL (team leader) ko..

HULI! LAGOT!